وقتی برای «منِ آینده» تصمیم میگیرم
چند وقت پیش داشتم کتاب Stumbling Upon Happiness از Daniel Gilbert رو میخوندم. ایدهای که مطرح میکنه سادهست، اما کمی هم آزاردهنده: ما وقتی برای آینده برنامهریزی میکنیم، در واقع داریم برای کسی تصمیم میگیریم که خیلی هم نمیشناسیمش. همون «منِ آینده» که قراره از نتیجهی این همه تلاش راضی باشه. مسئله اینه که از کجا معلوم اون آدم دقیقاً همون چیزهایی رو بخواد که منِ امروز فکر میکنم؟ ...